راست گویی

در طول روز چند بار دروغ میشنوید؟ حالا چه به شوخی چه جدی؟ اصلا چرا باید دروغ بگیم؟ آقا دروغ نگی میمیری؟ تو روز روشن وایسادی ، تو چشم آدم زل میزنی دروغ میگی. حالا یه جا هست میگیم به خاطر ترس از بازخواست و منافع و این حرفهاست. یه سری که خیلی باحال فکر میکنن ملت احمقند. میاد یه سری خالی میبنده که خدا وکیلی با عقل ناقص خودش هم جور در نمیاد.  فردا هم میره تو اجتماع خیر سرش یه کاره ای میشه اونوقت خیالبافیش میشه بلای جون مردم.  

روانشناس ها میگن کودکان برای جلب توجه و گاهی به خاطر ترس دروغ میگن. حالا همین رفتار برای ما تعمیم پیدا میکنه تا بزرگسالی ،حالا با علتهای دیگه. فکر کنم همه با من هم عقیده اند که ما ایرانیها کلا دروغ گوییم. مالایی ها و چینی ها هم تا حدی، هندیها هم روی ایرانی ها رو سفید کردند. تا اینجا تنها قومی که میتونم بگم راستگو هستند ،ژاپنی ها هستند. نه فقط من ،هرکس دیگری هم که مدتی با اونها بوده باشه قطعا با من هم عقیده است.

حالا چه توجیهی برای دروغ گویی ما و یه سری ملت دیگه و راستگویی ژاپنی ها هست؟

پ.ن. آدم بعضی وقتها دوست داره هر چی از دهنش در میاد به طرف بگه نه به خاطر دروغ گوییش. به خاطر یابو فرض کردن طرف مقابلش. 

۲) اصلا نمیخوام قومی رو ببرم بالا و بزنم تو سر ایرانیها. یه خورده واقع بینانه ببینید. اگر میگم ایرانیها اینطورند یه آمار سر انگشتی گرفتم.حداقل بیش از ۵۱ درصد جامعه آماری من راستگو نبودند. این یعنی یا دروغ میگن یا میپیچونن یا خالی میبندن یا وعده سر خرمن میدن یا هر اصطلاح من در آوردی دیگه که برای من فرقی با دروغ نداره.

قصار

فراموش کن آنچه را نمیتوانی بدست آوری و بدست آور آنچه را نمیتوانی فراموش کنی.

ویلیام شکسپیر     

خبری در راه است

خبر آمد خبری در راه است                    سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید...شاید                 پرده از چهره گشاید...شاید

دست افشان...پای کوبان می روم          بر در سلطان خوبان می روم

می‌روم بار دگر مستم کند                     بی‌سر و بی‌پا و بی‌دستم کند

می‌روم کز خویشتن بیرون شوم             در پی لیلا رخی مجنون شوم

هر که نشناسد امام خویش را               بر که بسپارد زمام خویش را

با همه‌ی لحن خوش آواییم                   در به در کوچه‌ی تنهاییم

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر                 نغمه‌ی تو از همه پر شورتر

کاش که این فاصله را کم کنی               محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه‌ی ما می‌شدی           مایه‌ی آسایه‌ی ما می‌شدی

هر که به دیدار تو نایل شود                   یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد            سینه‌ی ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت                    شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه‌ی جان من است                  نامه‌ی تو خط امان من است

ای نگهت خاست گه آفتاب                    در من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم                        تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مددکار ما                     کی و کجا وعده‌ی دیدار ما

دل مستمندم ای جان، به لبت نیاز دارد   به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم        تویی که نقطه‌ی عطفی به اوج آیینم

ببوسم خاک پاک جمکران را                  تجلی خانه‌ی پیغمبران را

خبر آمد خبری در راه است                    سر خوش آن دل که ار آن آگاه است

 

شاید این جمعه بیاید...شاید                 پرده از چهره گشاید...شاید

                                                       

                                                    

                                                                                              مرحوم آغاسی

 

پ.ن:  نوروزتان نو روز.