چند سال پیش اون موقع که به یک دانشکده زبان ژاپنی در توکیو میرفتم یه روز استادمون یه موضوع انشا داد گفت در مورد یکی از اسطوره های کشورتون چند خط بنویسید. هر چی فکر کردم چیز جالب توجهی که ساده هم باشه به ذهنم نرسید. تنها چیزی که دیدم میتونم در بارش زیاد شرح بدم حضرت علی (علیه السلام) بود. بالاخره ۲۰ سال زندگی کردن تو یه کشور به ظاهر شیعه باید یه چیزایی دستگیرم شده باشه. خلاصه دو سه خطی نوشتم و دادم رفت. کلاس که تموم شد استادم که یه خانم ژاپنی جوون هم بود اومد بهم گفت چی نوشتی تو انشات. گفتم در مورد یکی از رهبران دینیمون. بلافاصله با یه لهجه ژاپنی گفت : "عری" ( حرف ل در ژاپنی نیست به جای او حرف ر استفاده میشه). اینو که گفت من کامل موندم( !!تعجب) گفتم از کجا میشناسی گفت میدونم که فقط یه آدم خوب و خیر و مهربون بوده. بعد ادامه داد راستی یه زنی هم همراهش بود. خواهرش بود، دخترش بود، نمیدونم. گفتم همسرش ، دختر پیغمبرمون هست. بعد کلی نشستیم در این مورد حرف زدیم. خیلی مشتاق بود و با دقت به حرفام گوش میکرد ( حالا خیلی هم تخیل عارفانه نکنیدااا یعنی کلا تریپ جذاب بود براش) خلاصه آخرش بهش گفتم تو که اینقدر دوست داری در مورد علی چیز بدونی بذار برات یه کتاب انگلیسی بیارم. گفت نه نه تا همین جا بسه من نمیتونم کتاب در مورد این مسایل بخونم ، آخه میدونی اینجا چیزه و .... ( با یه حالت گردن کجی )
بعد با خودم فکر کردم علاقه اندک یک کافر که از بچگی تو مملکت آنچنانی رشد کرده و بویی از اسلام به مشامش نرسیده ممکن از عشق آتشین من و امثال من که از بچگی این مسایل تو خوردمون رفته و هیچ شباهتی به علی نداریم ارزشمند تره. ممکنه همین علاقه اون آدم رو نجات بده و من...
میلاد فاتح دلها مبارک.