وقتی که از هیاهوی زندگی ماشینی خسته میشی , نمیدونی چه کار کنی به کجا پناه بیری , هرچقدر دور و ور خودتو بچرخی بد تر گیج و خسته میشی. اون موقع است که آدم دنبال یه جای ساکت میگرده. یه جای خلوت و دنج . یه جا تو قلب طبیعت.

نمیدونم تا بحال این تجربه رو داشتید یا نه , ولی آرامش بر روی ابرها رو کمتر کسی شاید حس کرده باشه , بیشتر مثله قصه ها میمونه . ولی بودن توی چنین شرایطی معرکه است , زندگیه .
توصیه میکنم یک بار یه همچین جایی رو پیدا کنید و این باور رو لمس کنید.

توی راه بازگشت از ارتفاعات genting (واقع در حومه شهر کوالالامپور) ساعت حدود 6:30 صبح بود , و آسمان در حال روشن شدن. تازه میتونستیم ابرها را در زیر پاهامون ببینیم. باز هم میگم , واقعا خیره کننده بود ...

فرش باد